Prawo morza vider

Prawo morza vider to określenie, które odnosi się do prawa morza w średniowieczu. W tym okresie prawo morskie było oparte na prawie zwyczajowym i nie było uregulowane w żadnych międzynarodowych traktatach.

Główne zasady prawa morza vider:

• Zasada wolności żeglugi - statki wszystkich państw miały prawo do żeglugi po morzach otwartych.
• Zasada suwerenności nad morzem terytorialnym - państwo miało suwerenność nad morzem terytorialnym, które rozciągało się na odległość 3 mil morskich od linii brzegowej.
• Zasada wolnej żeglugi przez cieśniny - statki wszystkich państw miały prawo do żeglugi przez cieśniny, które łączyły morza otwarte.
• Zasada zakazu piractwo - piractwo było zakazane.

Prawo morza vider było stosowane w Europie przez kilkaset lat. W XVI wieku zostało zastąpione przez prawo morskie oparte na międzynarodowych traktatach.

W języku polskim określenie "prawo morza vider" jest często używane w odniesieniu do prawa morskiego w ogóle. Jest to jednak nieścisłe, ponieważ prawo morza vider odnosi się do prawa morskiego w średniowieczu.

Przykłady zastosowania prawa morza vider:

• W 1189 roku król Anglii Ryszard I Lwie Serce zawarł układ z królem Francji Filipem II Augustem, który regulował żeglugę po Cieśninie La Manche.
• W 1241 roku papież Grzegorz IX wydał bullę, która zakazywała piractwo.
• W 1353 roku angielski parlament uchwalił prawo, które regulowało żeglugę po Morzu Północnym.

Podsumowanie

Prawo morza vider to określenie, które odnosi się do prawa morza w średniowieczu. Prawo morskie w tym okresie było oparte na prawie zwyczajowym i nie było uregulowane w żadnych międzynarodowych traktatach.